Wanneer je dreigt te verhuizen richting dageraad, vraagt ze je over haar schouder of je daar wel zeker van bent. Twijfels in het donker; je sluit je opnieuw in haar armen. Maar in die armen lig je niet alleen. Honderden gelijkgezinden dingen om haar hand. Zij, gulzig als ze is, wil al die monden voeden. Polygamie is des nachts.

Het gebaarde resultaat zal nooit het daglicht verdragen. Wanneer je ze even uit het oog verliest, sluip je uit het duister. Blij om wat gered is, droevig om het gemiste. Uitkijkend naar je volgende date, date with the night.

In het donkerte van den dag, gebeuren dingen die het daglicht niet ziene mag.

Onder het klokkengeweld slof je richting bakker om je portie boterkoeken, waarbij je keuze helaas beperkt is door het grote aantal vroege vogels wiens wekker wél werkt. Je zet je dag nuttig in door in de bank de rekeningen van gisteren te betalen. Het is de wind die je herinnert aan de herfst, niet het zomerzonnetje en het volk op straat. Je beslist dan toch maar even over de rommelmarkt te lopen, je bent nu toch al buiten.

Nadat je de ultieme plaat voor in je collectie niet hebt gevonden, wandel je terug richting stulp. De rest van de dag zal je af en toe denken aan wat je nog te doen staat, het veldrijden opzetten en maar wat aanmodderen. Je zal ook af en toe denken aan de gemiste rockcarrière, dat boek dat nog geschreven moet worden en die zaak die moet opgestart worden. Misschien vind je nog even de tijd te denken aan een verloren liefde. Je zal proberen al die dingen nieuw leven in te blazen. Alle pogingen houden na vijf minuten op. Ofschoon zondagen een reality-check zijn.

Op de achtergrond strijden Albert en Nys voor een podiumplaats. De avond valt alweer en je bedenkt maar eens frietjes te halen.

Het is bloedheet, maar de haardos moet er nu echt af. Nog één maal goed kortgewiekt alvorens de wintervacht kan aangroeien. Om files bij m’n vaste kapster beslis ik midden in de week, midden op de dag te gaan. Bij goed weer. Mijn vangst bij de binnenkomst: drie dames van gezegende leeftijd en een man met reeds bros haar. Dat die vrouwen kapsalonzitten nu nog als een prettig tijdverdrijf beschouwen, tot daar aan toe, maar welke jongeman haalt het in z’n hoofd met een hoofdhuidvangst van ruim een week te zitten wachten. In iets waar een gemiddelde tomatenplant vruchtig zou groeien.

Enfin, gelukkig had ik m’n voorzorgen genomen en een boek meegenomen. Boekje, is misschien een betere term. Het velletje wc-papier is na een klein uurtje puffend wachten uitgeracet. De auteur die z’n boekjes overal gratis bijstopt, lijkt wel mee te dingen in een strijd met Het verdriet van België en De Bijbel om het meest verspreidde, jedoch minst gelezen boek te zijn.

Eens alle lectuur en geduld op zijn, de drie dames intussen ingeruild zijn voor drie nieuwe, verplaats ik me naar de shampoostoel. Eindelijk. Steeds blij is ze, om me te zien. Al zal het eerder met m’n haar te maken hebben: het is eens wat anders dan haardrogerblazen, kleuren, permenanten en godweetiknogwatallemalen.

Gewoon knippen dus, met een beetje smalltalk.

De geur van tomaten brengt me terug naar de serre bij mijn mémé. In de schaduw van een reusachtige zomereik mocht ik er als kleine ukkepuk mijn eigenste lochtink aanleggen. Daarin had ik onder meer tomaten, basilicum, rozemarijn en thym staan; precies de ingrediënten waarmee ik nu een pizza sta te maken. Heelder zomerdagen rondrennen in gummilaarzen en kleren die kost wat kost vuil moesten worden. Proberen om een spade, bijna even groot als mezelf, de grond in te splijten. Mijn enige bekommernis bestond erin alles goed te verzorgen, mijn enigste droom om op het einde van de zomer tomaatjes te kunnen eten. Mijn tomatenplantjes van destijds zijn niet meer, de serre en de tuin ook niet, mijn grootmoeder gelukkig wel nog. Telkens ik haar over zo’n herinneringen vertel, verbaasd ze zich over mijn geheugen en mijn sentiment omtrent zoiets alledaags. Ik sus haar met de woorden dat ze mee meer heeft bijgebracht dan ze zelf vermoedt.

Telkens ik me op een koersfiets begeef, heb ik nog zo’n nostalgisch momentje. Wanneer ik vroeger in volledige gezinscolonne richting grootouders fietste, liet ik mij volledig gaan. De 10km lange route glooide langs bosranden met weinig verkeer en op het einde twee lichte hellingen. Enfin, toen leken die hellingen wel op cols die recht uit de Tour gehaald waren. Ondanks de waarschuwingen van mijn ouders ging ik er dan altijd volle gas vandoor. Als een volleerde Museeuw junior – wiens portret bij mijn grootouders thuis aan de muur hing – liet ik mijn denkbeeldige peloton achter mij een poepje ruiken. Gevolg was dat ik op diezelfde oprit bij mijn grootouders, mijn eigenste Meerbeke, keer op keer minuten voor mijn peloton aankwam. Opgewacht door mijn vast grootouderlijk publiek, dat in mij een echte coureur zag. Van die talloze overwinningen en lauwerkransen blijft nu enkel de herinnering over. Misschien daarom dat ik nu terug meer op de fiets begin te kruipen, op zoek naar wat afgesloten is.

Terwijl de rest van m’n geheugen stilaan uitgedund wordt, blijven bepaalde herinneringen haarscherp terugkomen. Onverwachts, gekoesterd.

Laat ons zeggen dat het deze keer, hout vasthouden, iets beter gaat. Het dagelijks baantjes trekken langs de Schelde op mijn tweedehands koersfietsje, lijkt me beter af te gaan. Misschien dat het aan het mooie zomerweer ligt, maar peddelend op m’n pedalen overkomt me een soortement rust en bevrijding. De harde bonken telkens je je voeten neerzet bij het lopen, zijn hier de soepel ronddraaiende benen en ook mijn oortjes blijven fatsoenlijk zitten. Rust ontstaat wanneer alles goed gaat. Daar waar ik in het overbevolkte Van Eyck-zwembad moest laveren tussen de vrachtwagens studenten en senioren, flits ik hier voorbij diezelfde senioren en dagjestoeristen met picknickmanden. Mocht je me tegenkomen: moedig me gerust aan, geef me een stuk van je brood en bepamper me met de woorden “Hier sta je kloek van!”. Het zal de glimlach op mijn gezicht alleen nog maar breder maken.

Af en toe wordt ik voorbijgeflitst door een mede kilometervreter. Dan kijk ik altijd stiekem jaloers naar die glimmende bolide. Dan voel ik me met mijn 2p’ktje voorbijgesneld door een of andere sportwagen. Soms zit er zo’n opgepoetste met geschoren benen in mijn wielen, hoor ik zijn adem enkele minuten in mijn achterwiel blazen. Heel even lijkt hij een aflossing te willen rijden, tot hij geruisloos een versnelling hoger schakelt en me als gebruikt rustpunt achterlaat. Zelfs dat kan me niet klein krijgen, neen. Zelf zal ik me nooit in iemands achterwiel zetelen. Het uitzicht in de cockpit is nog altijd beter dan dat in de remorque. Zeker hier zo, langs de Schelde.

En dat terwijl de auto’s boven mijn hoofd zoeven.

Telkens lijk je de verkeerde gekozen te hebben. Meestal blijkt die “lijkt” de waarheid te zijn. Minitieus bestudeer je het menselijk gewriemel aan de kassa in de supermarkt. Lijkt een rij bijzonder kort, laat ze dan zeker links liggen. Een korte rij betekent een trage service. Schrap. Behoed je ook voor mensen die er een systeem van maken een plek te forceren met hun kar, om vervolgens nog de helft van hun boodschappen te gaan doen. Schrap. Let ook op de karinhouden, sommigen slagen erin in het karretje een vrachtwageninhoud aan tomatensoepen, spaghettislierten en salami’s te gooien. Schrap. Dan heb je het juiste rijtje gekozen, blijkt Murphy ook in de rij te staan. Kasticketpapier is op, wissel van shift, iemand met een protesterende bankkaart, enzovoort.  Aanschuiven is Murphy.

Ieder greintje fatsoen dat er – bij de meeste van ons toch – ingenageld moet zitten, gaat onherroepelijk verloren in die rijenzee. Voorsteken, duwen, op-de-hielen-lopen, of het irritante karrenwiel-hiel spel. Vreemd genoeg, hoe dichter je bij de eindmeet komt, des te meer je je geduld verliest. Zo zag ik onlangs een vurige Italiaanse wild tekeer gaan tegen een onderbemande barcrew. Dat het allemaal te traag ging, dat het slecht georganiseerd was, dat de bartenders verre van competent waren. Dat ze zelf de rij achter zich had gelaten door haar airbags nuttig in te zetten en iedereen die twijfelde prompt achter haar duwde, waren vanzelfsprekende details. Opmerkelijk hoe iedereen plots zijn troeven inzet. Nog breder gemaakte schouders, een huilende baby op de arm, borsten vooruit, gladde tongen, … Het sterkste van al: het helpt allemaal. Wanneer je braaf staat aan te schuiven, zeker niet begint te klagen over de organisatie of de werkkracht, wordt je daar alles behalve voor beloond. Wie braaf is, heeft pech. Men wil eerst van de lastigaards af.

De résumé van dit alles luidt dan ook: wees zelf een klootzak. Rijdt met jouw kar over iemands tenen, ga zo dicht op iemand staat dat hij er onnozel van komt en u een vrijgeleide met rode loper geeft, begin te tieren tegen jan en alleman en vergeet zeker niet “iemand van de organisatie” of “de manager” te roepen. Alleen zo zul je je van eigen frustraties kunnen bevrijden, alleen zo zul je snel weer uit die botsing van mensen geraken. Dat je anderen er nog meer mee ergert, wie let daar, heden ten dage, nog op.

We zijn met te veel, maar in ons hoofd zijn we alleen.

Hij laat de balustrade even los en mikt zijn sigaret in zijn mondhoek. Zijn vrouw zou hem vernietigende blikken geserveerd hebben. Ze hield niet van zijn roken noch van zijn drinken. Ze leerde leven in de schaduw van zijn donkere buien. Ze moet angstig geweest zijn. Angst om door een opgever als een verloren wedstrijd achtergelaten te worden. Cynisch genoeg was zij degene die hem achterliet. Ondanks zijn likeuren en rookgeuren, ondanks zijn neerslachtigheid heeft hij het langer uitgehouden. Hij rees zijn armen ten hemel om haar van antwoord te dienen.

Of was het uit pure lafheid dat hij nu nog zoute geuren kon staan inhaleren? Misschien werd zij wel beloond door vroegtijdig te mogen gaan rusten, terwijl hij nog mocht borrelen in eigen nat. Borrelen, dat moest hem nog wel lukken, maar gestraft worden om zijn miserie viel hem zwaar. Hij had zich altijd al gewenteld in een vreemdsoortige mix van een egoïstische empathie en zelfmedelijden. Hij voelde de miserie van medemensen als geen ander aan, wat hem vaak nog somberder stemde. Die empathische gevoelens incarneerde hij dan als zijn eigen gevoelens, waarin hij zich naar hartelust zelfmeelijwekkend kon rollen. Natuurlijk miste hij haar, maar meer nog voelde hij het onrecht dat hem werd aangedaan door zijn leven nog ongelukkiger te maken.

Net als zoveel decennia geleden tuurde hij in de verte. Turen naar de tijd die voorbijglijdt in golvende bewegingen, golf, golf. Met zijn 74 herfsten stonden hem vermoedelijk nog een aantal pakken strafjaren te wachten. Hij zou er zich in wentelen, in rollen en in borrelen.  Het gedwee volgen van het brein. Het gedwee volgen van het lot. Het meezeilen op de golven des levens, golf, golf.

En de meeuwen meeuwden statig. *

(*Eerlijk is eerlijk, de laatste lijn kennen we hiervan)

Wanneer ze me in mijn zij port, lijkt het allemaal even wat trager te gaan. Als ik het daarnet niet meer wist, dan nu zeker niet meer. Letterlijk. Wie? Als een brandweersirene begint haar naam in mijn hoofd te loeien. Even is alle bewustzijn weg. Ik tast mijn troon af en merk dat hij steeds meer begint te wankelen; de aureool boven mijn hoofd verandert in een zwaard van Damocles. Als een demon blijft ze me achtervolgen, teisteren bijna. Al doet dat haar maar al te veel oneer aan. De sprankelende lach en de ogen met een aantrekkingskracht waar zelfs Newton geen raad mee zou geweten hebben, lijken in het niks op een demon. Wellicht blijf ik haar achterna hollen, alsof mijn onderbewustzijn haar niet lossen kan. Wanneer de schim uit mijn onderbewustzijn concreet wordt, lijkt de ruimte rondom mij te imploderen.

Met een verwarde blik tuurt ze naar mijn non-reactie. Ik zet m’n conversatiemodus op automatische piloot en probeer me te concentreren op mijn wankelende troon. Misschien toch maar beter een stoel nemen. Ze kijkt vragend, hunkerend bijna. Enfin … zo luidt de interpretatie in mijn hersenpan. Ik probeer niet hunkerend te kijken. Ik vrees dat het mislukt. Ik neem nog een slok en zeg dat ik naar een stoel op zoek ga. Verweesd laat ik de prinses aan de voet van wat mijn troon was.

Ze vlijt zich naast iemand in een knusse zetel. Telkens de blikken elkaar als een degen kruisen, wordt de schim opnieuw concreet. Het verdedigingsmechanisme treedt in werking. Knotsen worden vermeden. Ik vraag me af waarom ik mezelf zo blijf pijnigen, ga op zoek naar mijn jas en besluit het rijk achter te laten. Terwijl ik iedereen voorzie van een fijne afscheidswens nemen de blikken het opnieuw op in een degengevecht. Knotsende knikkers, wederom. Een gevecht in mij tussen bewust en onbewust, een gevecht tussen haar en mij, een gevecht tussen blijven of weggaan. Should I stay or should I go? Weemoedig buig ik het hoofd, erken mijn verlies en laat de troon aan mijn opvolger.

Ik draai me om, wankel en strompel naar de deur. Tot de volgende keer.

Goed, eens aangekomen aan het station vallen er nog vier barrières te overwinnen. 1] Plaats vinden in de fietsenrekken: nooit een sinecure, vaak een hopeloze opdracht. Meestal eindigt m’n stalen ros op een geïmproviseerde parkeerplaats in het pak; ook nu. 2] Doe uw bezitten eerbaar op slot. Keer op keer worstel ik met dat slot, in dit sneeuwweer – wat een tof woord – des te meer. Met het betere trek- en sleurwerk kan ik Free Wheelie vastketenen aan z’n gecreëerde slaapplaats. Halte 3] neem ik met het grootste gemak. Sinds de invoering van automaten, getrainde vingervlugheid en gebrek aan wachtende rij kan ik mijn kaartje vrij snel bemachtigen. Ik spurt naar boven, waar het alsnog bijna fout loopt bij halte 4]: de wispelturigheid der Belgische spoorwegen. Te vroeg als je net te laat komt, te laat als je op tijd bent. Het eerste was het geval, maar dat kon je al raden. Hups: een laatste spurt met een ultieme jump op het gevaarte. Ik was misschien niet de snelste, maar op parcours en stijl verdien ik minstens een eervolle vermelding. Tjoek tjoek. Helaas, de conducteur vergeet me om te roepen.

En toch hou ik van treinen, als werkwoord dan toch. Ondanks het vergeten omroepen van m’n naam, ondanks het stiptheidsdebacle, ondanks de vaak beperkte plaatsen. Misschien is het gewoon omdat ik maar een sporadische treiner ben, maar het naar buiten turen stemt me rustig. Dan laat ik even alle spoken, verdoken toekomsplannen, verleden schaamtes, verleden liefdes en andere toestanden door mijn hoofd dansen. Dat kan best leiden tot grappige toestanden, maar daar wijd ik beter niet te fel over uit. Wegvluchten uit de grote, boze stad. Het eerste stuk door de haven doe ik dan ook nog angstvallig mijn ogen dicht. Wondelgem. Nog steeds niks boeiend. Ik prop wat muziek in m’n oren. Soundtrack bij een kortfilm die zich deels in m’n hoofd, deels door het venster afspeelt. Evergem. De sneeuw lijkt hier nog harder toegeslagen te hebben dan in Gent. De lege, mistroostige akkers brengen wiegen me stilletjes in slaap. Sleidinge. Hardstyle Meetjesland, het komt er stilaan aan. Waarschoot: metropool onder de boerengaten. Eeklo: boerengat met sterallures. De glooiende hopen wit die me het halfuur ervoor even deden dromen, hebben wederom plaats geruimd voor bakstenen. Jammer dat het voorbij is.

In een doods station wandel ik naar buiten. Ik wacht tot ze komt. Waar moet ik eigenlijk naar toe?

Knots: de ooogballen ketsen elkaar terug af. “En nu?” Er giert een wervelwind van vraagtekens door mijn hoofd. Het liefst zou ik haar gewoon willen kussen. Niet “kussen” zoals je een Scarlett Johansson of een Tatiana Silva zou beginnen lebberen, maar teder zoenen. In trance. Vermijd knikkercontact. Onzeker probeer ik me zo gewoon mogelijk voor te doen. Haar knikkers zoeken de mijne op. K3M heeft als eerste haar verkenning voltooid, ik nog lang niet. Ze prutst wat nootjes uit mijn hand en zaait nog meer twijfel. Ik gooi nootjes naar haar mond, zij gooit gretig vraagtekens terug. Wat zou mogen, wat zou kunnen, wat zou willen.

Verward dool ik naar huis. Ik heb zelfs maar twee pintjes gedronken.